ترسم آنروزی

بنوم هوکه سی آدومی جفتی نهاد وسی هرجفتی گفت ولفتی یاد داد.نمونه یادی زدایل ایل بختیاری ایکنوم یعنی  یادی زدام و دورونس ایکنم. که نمونه کوچیری ز رنج روزگارون دایل بختیاری بید
نوا تو ز ویروم بری دایه! سی یو که به هیچ دورونی تو مونه زویرت نیبردی،هی دار بالا سرم سایه! موده ناخوشی شو وروزاهه بی خو وقراروم توبیدی پرستارم دایه! دیدن وبیدن تو درمون درد موبید هی پرستار  وجید بیماروم دایه! وا بیدن ودیدن ری و مهر  وخندیدنت  تازه تر آدومی وابیدوم،درد وحرصومه تو والوخندی زیادوم ایبردی،چقدر وادیدن مو تو خوش بیدی ولذتی زلوخند شادوم ایبردی دایه! کس نیکنه یادوم ودرکی ز درد همه دورونوم نداره ،لوخندی نیبینوم کسی لوخندی سیم نیاره بی تو ای سایه ساروم ودار بالا سرم دایه . هی سایه هه ایل وتبارم!  امید پر زدرد ورنج روزگارم! کاشککی وا بیدنت قدرته بدونستم! تا هرجاکه پا اینهادم ز مین دلم هیچ نیکردوم جدات،وهرجایی ایرهدم و نشستوم وصدایی که ایشنیدوم  دیر نبیدوم ز صدات! دایه حالا فهمیدوم،حالا فهمیدوم شو وروزا سیمو چه باری به کول ایکشیدی! چقدر شیره ی جون و مهر ولوخندی بمو بشیدی! کاشکی مین ایی دورون بوو سالاری،وایچو مین ایل بختیاری،بخوم جرأت بدادوم وبگدوم ،بیشتر ز سه قسم همه وجیدوم زوجید تونه دایه! یه بهر زدو بهر سلول وجیدومه ایگوم،نه ماه به اشکم کشیدن و غذا زخین وجید تو خردن،شلک گرهدن ودرد کشیدن تو مار اویدن مو ودوسال شیر بم دادنته ایگوم،والو خندی عشق و مهر بهم دادنته و یکی یکی حرف خو ورفت وربیل آدومی یاد دادنته ایگوم،  درود وغمخورینه وشو نخوسیدنته ایگوم،بند وبست بچه مین تهده وننی و رختشوری و او حموم وعوض بدل رختا بچلنه ایگوم که همه اس عهده دارس تو بیدی دایه!
 کاشککی تا دام زنده بید کار ورنج و مرارتسه مین ایی همه دورون زنده ای ز ویروم نیرهد. بهلین زرنج دایل مین ایل بختیاری سیتون بگوم.  بهلین سی نمونه یادی ز رنج ومرارت دا خوم سی عزیزون گلم بگوم .روفت و رو،ششت وشو، تش وچاله،نون وتوه،پهد وپز،دهد ودوش احشام،دهد ودوز رخت،واوردن او وهیمه ز ره دیر ودراز،بافتن لت بهون وحور وحورجین ولین ری رختخواوی که بدست خوس راست ایبیدن وبافت تییر وگلیم وجاجیم وقالی پر زنشق ونگار وکوهمره وبافه به کول کشیدن مود درو وظف کردن حونه زنده ای وخیلی کارا دیری ملث اینونه ایگوم. ایر خو سیل ونیشتی مین حونواده بختیاری داشته بوهی،بعد ایبینی که دایل بختیاری چه بار سنگینینه به کول وبغلسون ایکشیدن وایکشن. یه وختایی دایل بختیاری زعلم فرگ خوسون هم کارایینه انجوم ایدادن بهلین یه خاطره ای زکار تازه ای زدا خوم سیتون بگوم.سال تنگی که پشم و می گیرس نیوید ۵۸ سال پیشنه ایگوم.نه جهده ماشینی بید ونه کار وراری.فرگی بسرس اوید.زکهنه لواسایی که زهمساها جمع ایکرد ،وا قیچی لواسانه پلیش پلیش ایکرد. و واپره ایگرنید وتمدارینه بدار ایکرد زرشتنایی که پیشتر داشت تمدارینه بدار ایبست.وپلیشاهه لواس گرنیدنه وا کلکیک مین رشتنا ایبفت و یو اولین گلیم کهنه ای بید  که دام مین بختیاری بفته بید.یادومه بیشتر همسایه ها لواسا کهننه سیس ایوردن وسیسون گلیم ایبفت.یاد نداروم هیچ دورونی دام بیکار بنشینه مو جوون بیدوم یادومه دام با ورتنگنیدن کهنه جوراوا وجاکتاهه کهنه خومون ومردوم .کاموا جمع ایکرد .بعد زمدتی واسون قالی خوش نشق ونگارینه ایبفت که فرگ ایکنوم یکیسون هنی به جا منده بوهه یاد و نوم چینو دایلی بخیر.کاشکی توون ارزش دادن به دایلمون داشتیم وبدونستیم که وا نبیدنه اینو زنده ای سخته.
سایه دایلتون ز سرتون کم نبوهه وسایه دار وسرفراز وبختیار بوهین.
جلال اسفندیاری غریبوند از شاعران،نویسندگان وپژوهشگران بختیاری شيهه ي آفاق...